Ang aking pinakatatakutan. (My Deepest Fear)

Papasok sa opisina. Nakasakay ako sa aking Honda Beat 110cc. Mabagal pero tuloy-tuloy naman ang traffic. Tumatakbo ako ng 20 to 40 kph. Mabagal na minsan bibilis. Hanggang sa marating ko ang Quirino Highway papuntang Balintawak. Balintawak tapos papuntang EDSA kung saan nanduon ang aking pupuntahan. Malapit na ko sa EDSA at medyo maluwag na, pwede ng biritin ang takbo ng motor. May nakasabay akong nakamotor rin- Raider 150cc yung sinasakyan nya. Di hamak na mabilis kesa sa akin. Bahala na pero sa luwag ng kalsada kaya ko na tong karerahin, kahit alam ko matatalo ako sa pabilisan. At ayun na nga, binirit na nya motor nya. Bibirahin ko na rin ang gas. 40...45....50...60...65....80kph. Teka nasan na sya? Hala naiwan na ang Raider, teka bakit? 150cc iyon a, ano ang nangyari?

Hindi pala sa bilis ng motor at hindi sa nagmamaneho ng motor. Hindi ko sinasabing magaling ako o mabilis ako magpaandar ng motor. Mas lalong hindi mabilis ang scooter ko na 110cc kontra sa Raider na 150cc. Ang dahilan pala ay yung kung paano mo itulak yung kakayanan mo. Aanhin mo nga namin mabilis na motor kung mabagal ka naman magpaandar. Aanhin mo talino mo kung di mo nagagamit sa mabuting bagay. Aanhin mo yaman mo kung madamot ka naman. May mga bagay na meron tayo na sana pinagbubuti na lang natin at ginagamit ng wasto para makatulong tayo sa iba. May mga bagay na binigay ang Diyos na sana ginagamit natin sa kabutihan at hindi pansarili lang. 

At minsan natatakot tayo na ipush ang sarili natin na gawin ang dapat dahil natatakot tayo na malagpasan natin ang ating kakayanan. Iniisip natin na hanggang dito lang kaya natin kaya hanggang dito lang gagawin natin. Sabi nga nila ang tunay na kinatatakutan natin ay hindi kung ano ang hindi natin kayang gawin. Ang pinakakatakutan natin ay yung malagpasan natin ang ating kakayanan.

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. It is our light, not our darkness that most frightens us. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? You are a child of God. Your playing small does not serve the world. There is nothing enlightened about shrinking so that other people won't feel insecure around you. We are all meant to shine, as children do. We were born to make manifest the glory of God that is within us. It's not just in some of us; it's in everyone. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same. As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others. by Marianne Williamson from her book, A Return To Love. 

Wikang Filipino sa Tuwid na Landas

Noong nag-aaral pa `ko tandang-tanda ko pa

Ang magsalita ng Tagalog ay pinagmumulta

Ito'y `pinagbawal, ako'y nagtataka

Pag nag-ingles naman ako, sila'y natatawa.

Unang saknong sa awit ni heber na pinamagatang Paaralan. Totoo nga ban a bawal magsalita ng Filipino noong araw. Na kung ikaw magsasalita ng Tagalog ikaw ay magmumulta.

Nang dumating ang kapanahunan ng panunungkulan ng dating Pangulong Corazon Aquino, ang naturang isyu ay binigyang pansin sa pag-sasagawa ng Konstitusyon ng 1987. Ang pambansang wika ng Pilipinas ay kinilala bilang Filipino at hindi na Pilipino. Ang pagpapalit ng wikang pambansa mula sa Pilipino tungo sa salitang “Filipino” ay nag-bibigay halaga sa mga salitang Ingles at Espanyol na naging bahagi na ng ating pansariling wika. Ang mga letra sa alpabetong Ingles na hindi lingid sa kaalaman ng bawat Pilipino, tulad ng f, j, c, x, and z, ay isinama na rin sa makabagong alpabetong Pilipino.

 Ang Alpabetong Filipino ng 1987, ang siyang pinagbago at pinaghusay na Abakada at Alpabetong Filipino ng 1976. Ang naturang Filipino Alphabet ay binubuo ng 28 titk na kung saan ang pagbasa nito ay halintulad rin sa pagbasa ng alpabetong Ingles. Ito ang kasalukuyang ginagamit natin ngayon—na siyang nagpapayaman at nagpapalawig pa sa wikang Filipino.

Ang ebolusyon ng Pam-bansang Wika ng Pilipinas ay naging bahagi rin ng kurikulum ng iba’t ibang paaralan sa Pilipinas. Ang mga estudyante ng mga paaralan ay kinikilala ang salitang “Filipino” bilang ang wikang pambansa, at ang “Tagalog” bilang isang uri ng katutubong salita o dayalekto. Hindi lamang mga asigna-turang Filipino ang meron sa kurikulum ng mga paaralan sa Pilipinas, nariyan rin ang mga asignaturang Ingles at iba pang klase ng aralin na siyang nagtuturo rin ng iba’t-ibang lenguwahe ng iba’t ibang bansa. Sa ibang dako naman ng daigdig, tulad ng Amerika, ang mga Philippine Schools ay mayroon ding mga klase sa Filipino na siya namang nagtuturo sa kanila ng sarili nating wikang pambansa. 

Sa kasalukuyan, masasabi pa ring dapat ituloy ang paglinang sa wikang Filipino at nararapat lamang na ito ay lubusan pa ring pagyamanin. Isa sa pinakamalaking hamon na kinakaharap ng ating wika sa kasalukuyang panahon ay ang pagiging intelektwa-lisado nito. Pinaniniwalaan na ilang dekada pa ng masin-sinang pag-aaral at pagpa-patupad ang kinakailangan para maisakatuparan ang adhikaing ito. Kailangan munang maisalin sa Filipino ang lahat ng kaalaman at mga konsepto na pinag-aaralan ng mga Pilipino mula elementarya hanggang kolehiyo. Sa ngayon, hindi makakatapos ng pag-aaral ang isang Pilipino na wikang Filipino pa lamang ang kayang salitain sapagka’t maraming termino sa agham, matematika, algebra, medisina, trigonometri, at pisika ang wala pa ring katumbas o “counter-part” sa Filipino. Isa pa, ang mga kaalamang ito ay hindi rin nagmula sa sarili nating bayan kaya karamihan ng mga aklat, ensayklopedia, at mga diksyunaryo na ginagamit natin ngayon sa pag-aaral ay nakalimbag sa wikang Ingles. Panitikan pa lamang ang aspeto ng wikang Filipino ang intelektwalisado sa ngayon. 

Ayon kay Dr. Ernesto Constantino kilalang linguista (1996), ang wika ang siyang pangunahing instrumento ng komunikasyong panlipunan. Bilang instrumento, maaaring matamo sa pamamagitan nito ang mga instrumental at sentimental na pangangailangan ng tao. Ang wika ay behikulo para makisangkot at makibahagi ang tao sa mga gawain ng lipunan upang matamo ang mga pangangailangang ito. Samakatuwid, ang pahayag na ito ni Constantino ay nagpapatunay lamang na napakahalaga ng papel na ginagampanan ng wika sa pang-araw-araw na buhay ng tao. Gamit ang wika, nagagawa ng tao na masatisfay ang kanyang mga pangangailangan maging ito man ay pansosyal o pampersonal. Nagiging instrumento ang wika upang makisangkot ang tao sa mga nangyayari sa kanyang paligid. Dahil dito, mahalaga para sa isang tao na maging maalam siya sa kanyang wikang ginagamit upang ito ay magamit niya sa paraang tiyak at planado.

Gayumpaman, ang salitang intelektwalisasyon ay nagdudulot pa rin ng pagkalito mula sa iba't ibang taong sangkot sa paggamit ng wika. Sa paliwanag ni Sibayan (1999), ang wika ay intelektwalisado kung ito ay nasusulat. Hindi sapat ang pasalitang paraan para masabing intelektwalisado ang isang wika. Kinakailangang ang wika ay nakapagpapalimbag ng iba't ibang balon ng karunungan (libro, ensaklopidya at iba pa) na magagamit ng tao tungo sa paglago ng kanyang kaalaman. Sa kaso ng Filipino, ani Sibayan, ang pag-iintelektwalays dito ay nararapat ifokus sa mga lawak na kumokontrol na wika o controlling domains of language, mga lawak na ayon sa kanya ay nagdidikta ng wikang inaasam at pinapaboran ng mga taong gumagamit ng wikang iyan. Halimbawa nito ay ang gamit ng wika sa mahahalagang larangan tulad sa edukasyon, pamahalaan, batas, hukuman, agham at teknolohiya, negosyo, pangkalakalan, industriya, mga propesyon na may bahaging larangan (sub domains) tulad ng medisina at abogasya, masmidya at literatura.

Kadalasang sagot na maririnig sa kanila ay ganito: Ang Filipino ay patuloy pa sa pagdevelop tungo sa estandardisasyon at intelektwalisasyon nito. Ang pahayag na ito ay totoo. Sapagkat ayon na rin sa Konstitusyon sa ilalim ng Artikulo XIV ng Seksyon 6:

"Ang wikang pambansa ng Pilipinas ay Filipino. Samantalang nililinang, ito ay dapat payabungin at pagyamanin pa batay sa iba pang mga wika sa Pilipinas."

Paglisan

Napakahiwaga ng buhay ng tao. Hindi mo alam kung hanggang kailan ka o kailan ka magpapaalam sa iyong mga mahal sa buhay. Ang masakit ay yung katotohanang hindi ka ka mismo makakakapagpaalam. Merong nagsasabi na kahit paano nakatanggap sila na indirektang pagpapaalam, ngunit hindi kagaya ng paalam na isang taong may pupuntahan lang. Isang kahiwagaan ay kung paano tayo kukunin ng Panginoon. Merong biglaaan na lang, meron biglaan at masakit, merong matagal at masakit. May tyuhin ako masaya at malakas pa pagkalipas ng isang gabi inatake sa puso. May tyahin ako matagal na ininda ang sakit dahil sa cancer hanggang isang araw binawian na lang. May pinsan ako ilang beses nadisgrasya sa motor pero nakakaligtas, pero minsang naglalakad ay nasagasaan at namatay ng bigla. Mayrong bata pa at merong matanda na. Isang bagay ang pumasok sa isip ko: ang kamatayan ay hindi natin alam at kahit kailan ay hindi kayang pigilan. Darating sya na parang magnanakaw sa gabi na hindi natin alam kung kailan. Madalas na dumarating na hindi tayo handa. At yun ang nagiging kahinaan natin ang pagiging hindi handa. Ngayon ko naisip na maaring mamaya o bukas o sa isang araw ay mamatay na ako. At kailangan kong maging handa at gawin ang dapat gawin. Sabihin ang dapat sabihin. Patawarin at humingi ng tawad sa mga taong may hindi pagkakaintindihan. Ang pinakamahalaga ay tangapin ang Panginoon ng buong puso bilang tagaligtas.

Pagbabago ng Asin

Nakakasawa ang mga pangako
Nakakapagod din ang maghintay
Ang mga pangakong laging napapako
Sa pagtitiwala ay pumapatay

Nakakapagod din ang umasa
Lalo't ang bituka ay walang laman
Napakailap sa mahirap ang hustisya
Lalo't bansa ay hawak lang ng iilan

Nag people power1 nagpeople power 2
Ang buhay natin di pa rin nagbabago
Nagpeople power 1 nagpeople power 2
Ngunit hindi pa rin tayo natututo

Maghapon-magdamag sa pabrika
Kayod-kalabaw sa bukirin
Ulani’t arawin tayo sa kalsada
Maisulong lamang ang adhikain

Hinarap na natin ang lahat ng hirap
Binalikat ang lahat ng pasanin
Ngunit ang bunga ng ating pagsisikap
Sinasarili lamang ng mga sakim

Tayo ang nagtanim, ang nagbayo at nagsaing
Ngunit nang maluto ay iba ang kumain
Tayo ang nagtanim, ang nagbayo at nagsaing
Ngunit nang maluto ay iba ang kumain

Tayo ang pangharang sa tangke
Tayo ang pambala sa kanyon
Habang nag-aabang ang mga buwitre
Naghihintay ng tamang pagkakataon

Tayo ang nagtanim, ang nagbayo at nagsaing
Ngunit nang maluto ay iba ang kumain
Tayo ang nagtanim, ang nagbayo at nagsaing
Ngunit nang maluto ay iba ang kumain

Tayo ang pangharang sa tangke
Tayo ang pambala sa kanyon
Habang nag-aabang ang mga buwitre
Bantay-salakay ang mga lider ng nasyon

Kahit nag-Edsa III, kahit mag-Edsa IV
Ang buhay natin di pa rin magbabago
Kahit mag-People Power tayo ang talo
Hanggat hindi tayo natututo

Onek

“I wish it need not have happened in my time," said Frodo.
"So do I," said Gandalf, "and so do all who live to see such times. But that is not for them to decide. All we have to decide is what to do with the time that is given us.” : excerpt from The Fellowship of the Ring

Miracle do happen and I wish it will!

Partner

halika samahan mo ako sa gitna ng buhanginan
hawakan mo ako sa ilalim ng init ng araw
sabay nating hintayin ang alon sa dalampasigan
tuklasin ang bukas sa ating paglalakbay.

Mga pwedeng idahilan para hindi magbigay ng umento sa mga empleyado:

1. Delay style:
a. I delay sa pamamagitan ng paghingi ng kung anu- anong dokumento.
b. Mag set ng meeting, i- cancel at iresched at i- cancel uli.
c. Iwala ang dokumentong natangap at maghanap ng panibago.
d. Magpagawa ng kung anu- anong bagay para ma divert ang atensyon ng empleyado.

2. Loop hole style:
a. Hanapin ang performance evaluation at hanapan ng butas ang empleyado.
b. Hanapan ng achievents.
c. Magpagawa ng isang bagay na mas lamang ang bulilyaso upang may ibubutas sa empleyado.

3. Empathy style:
a. Mahina ang benta at hindi kumikita ang kumpanya.
b. Papiliin ang empleyado: magbibigay ng increase pagkatapos magsasara ang kumpanya at marami ang mawawalan ng trabaho o manatiling mababa ang sweldo ng marami ang may trabaho.


4. Sympathy style:
a. Sabihing naiintindihan ang kalagayan ng empleyado at magpayo na maghanap na lang ibang trabaho

When It Looks Like You Have Failed By Rev. Robert H. Schuller

Lord, are you trying to tell me something?

For:

Failure doesn't mean I'm a failure.
It does mean I haven't yet succeeded.

Failure doesn't mean I have accomplished nothing.
It does mean I have learned something.

Failure doesn't mean I have been a fool.
It does mean I had enough faith to experiment.

Failure doesn't mean I've been disgraced.
It does mean I dared to try.

Failure doesn't mean I don't have it.
It does mean I have to do something in a different way.

Failure doesn't mean I am inferior.
It does mean I am not perfect.

Failure doesn't mean I've wasted my life.
It does mean I have an excuse to start over again.

Failure doesn't mean I should give up.
It does mean I must try harder.

Failure doesn't mean I'll never make it.
It does mean I need more patience.

Failure doesn't mean you have abandoned me.
It does mean you must have a better idea!

Amen.

The Don't Quit Poem

When things go wrong, as they sometimes will,
When the road you're trudging seems all uphill,
When the funds are low and the debts are high,
And you want to smile, but you have to sigh,
When care is pressing you down a bit,
Rest, if you must, but don't you quit.

Life is queer with its twists and turns,
As every one of us sometimes learns,
And many a failure turns about,
When he might have won had he stuck it out;
Don't give up though the pace seems slow--
You may succeed with another blow.

Often the goal is nearer than,
It seems to a faint and faltering man,
Often the struggler has given up,
When he might have captured the victor's cup,
And he learned too late when the night slipped down,
How close he was to the golden crown.

Success is failure turned inside out--
The silver tint of the clouds of doubt,
And you never can tell how close you are,
It may be near when it seems so far,
So stick to the fight when you're hardest hit--
It's when things seem worst that you must not quit.

I am a Garbage

I don't know what really happened
And I don't know how it happened
I found myself skint and jobless
More than a year I've been homeless
My clothes are torn and so dirty
I have been hungry and thirsty
I became just like a wild bird
Wandering and not being heard
Waiting for rain to drink water
While the others drink fresh water
I look at the trash curiously
And I dig through it anxiously
Hoping to find something to eat
To survive and stand on my feet
But I still have my king, my Lord My God who blessed me with nature

While my life is a great torture
When others are spoiled in richness
And I am lost in bitterness
Now my friends are the animals
For I have no friends, no rivals
Mice and rats are my family
They dispel my melancholy
Street cats and dogs entertain me
Thus they never hate and blame me
For we share the same bad trash food
Living in the same neighborhood.

You are what you make yourself to be.

You are the books you read, the films you watch, the music you listen to, the people you meet, the dreams you have, the conversation you engage in. You are what you take from these. You are the sound of the ocean, the breath of fresh air, the brightest light and the darkest corner. You are a collective of every experience you have had in your life. You are every single second of every single day.So drown yourself in a sea of knowledge and existence. Let the words run through your veins and let the colors fill your mind until there is nothing left to do but explode.

No answers can be wrong. Inspiration is everywhere. Go out create and share. You are what you make yourself to be.

THE PARADOX OF OUR AGE- The 14th Dalai Lama

We have bigger houses but smaller families; more conveniences, but less time; We have more degrees, but less sense; more knowledge, but less judgement; more experts, but more problems; more medicines, but less healthiness; We've been all the way to the moon and back, but have trouble crossing the street to meet the new neighbor. We build more computers to hold more information to produce more copies then ever, but have less communication; We have become long on quantity, but short on quality. These are times of fast foods but slow digestion; Tall men but short character; Steep profits but shallow relationships. It's a time when there is much in the window, but nothing in the room. ============================== very meaningful and worth thinking...

Sudan: A Case of Miscommunication

“Hi Mama.” “Hello darling. Are you having a good time with Daddy?” “Yes Mama. We went to the movies after school yesterday. Mama, can I ask you something?” “Eleanor, the line’s very bad. I can’t hear. Did you say something?” “Yes Mama. I have to do a project for school. About Sudan. Do you know anything?” “What honey? No one is suing your dad. He’s a lawyer. He sues people for a living.” “I know that Mama. I asked about the Sudan.” “Darling I have to go. Your Granma wants to say hello. Love you.” “Eleanor? How’s my little cupcake?”

“Hello Granma. I’m fine. Do you know anything about Sudan?” “Sue and Dan? Of course. But things like that aren’t for little girls’ ears. Lips and kissing and nonsense like that. Where did you hear about them?” “My teacher told me. But I don’t understand Granma. Sudan is a country in Africa.” “Sue and Dan are going to Africa? Oh my! I wonder if Dan’s wife knows. Sweetheart, I have to call Kathy. You must come visit soon. Granma loves you!” “Bye Granma.” “Eleanor? Have you finished on the phone? How’s your mother?” “She’s okay. Daddy? Do you know anything about Sudan?” “How did you find out about that?” “My teacher told me I had to ask my parents about it.” “Really? Well, all I know about it is Dan gave Sue a huge diamond necklace and a bun in the oven, and now Kathy is divorcing him. Very ugly. Sue can barely hold her head up in public now.” “Daddy I’m confused.” “Eleanor, honey; come into the kitchen. I can barely hear you and I need help making supper anyway.” “Coming Daddy.” ================================================= “Well class. Yesterday I told you to go home and find out about different places. Who wants to go first? Dean? Alright come to the front of the class.” “Egypt. Egypt is in Africa. Years and years ago, people built the pyramids there, and the Sphinx and a beautiful lady called Cleo - Cleopatra lived there. Moses was also born in Egypt.” “Thank you Dean. Who’s next? Eleanor?” “Yes Mrs. Williams. My country was the Sudan. I asked my mommy about it first and she said that people sue the lawyers there for a living. Granma wanted to know why you told me about that and said it wasn’t for little girls to know. I think they must do something bad to little girls there. Then my daddy said that the people’s heads always nod because they wear such heavy necklaces. They must have very sore necks. Maybe they make little girls wear really heavy necklaces? And I think there are a lot of people called Sue and Dan there. Daddy said that Sue couldn’t hold her head up in public so she must wear a necklace too. Oh, and they eat buns that they bake in ovens. Mrs. Williams? Are you alright? Your face is all red. Mrs. Williams, why are you snorting like a pig? Mrs. Williams?”

Isang Libong Piso

Isang araw sa paglalakad ni Juan ay nakapulot siya ng isang libong piso. Hindi sya makapaniwala sa napulot. Agad niya itong ibinulsa ng hindi na maagaw pa ng iba. Simula noong araw na yun wala na syang inatupag kundi maglakad ng payuko at umasa ng makakapulot uli na pera. Isang libo...isang libo..isang libo ang lagi nyang sambit. Walang tigil sa paglalakad ng nakayuko at pag- anas ng "isang libo, isang libo, isang libo". Patuloy syang naglakad ng payuko na hindi nya namalayan na hindi na nya napapansin ang kanyang pamilya na nagmamahal sa kanya. Hindi na nya napapansin ang mga kaibigan na nagmamalasakit sa kanya. Hindi na rin nya kilala ang si Jesus na namatay sa para sa kanya. Nawalan na sya ng kapwa. Nasilaw na sya ng isang libong piso. Nalunod na si Juan sa isang basong tubig.

Dumating ang araw na marami na syang isang libong pisong nakita at naipon. Ang isang liboy naging dalawa, tatlo. Ang libo ay naging milyon. Subalit ang kanyang pamilya't kaibigan ay wala na. Nawala na dahil sa milyon.

Wisdom of Wolves by Twyman Towery

The attitude of the wolf can be summed up simply: it is a constant visualization of success. The collective wisdom of wolves has been progressively programmed into their genetic makeup throughout the centuries. Wolves have mastered the technique of focusing their energies toward the activities that will lead to the accomplishment of their goals.

Wolves do not aimlessly run around their intended victims, yipping and yapping. They have a strategic plan and execute it through constant communication. When the moment of truth arrives, each understands his role and understands exactly what the pack expects of him.

The wolf does not depend on luck. The cohesion, teamwork and training of the pack determines whether the pack lives or dies.

There is a silly mind thinking in some organizations, that everyone to be a valuable member, must aspire to be the leader. This is personified by the misguided CEO who says he only hires people who say they want to take his job. Evidently, this is supposed to ensure that the person has ambition, courage, spunk, honesty, drive - whatever. In reality, it is simply a contrived situation, with the interviewee jumping through the boss's hoops. It sends warnings of competition and one-upmanship throughout the organization rather than signals of cooperation, teamwork and loyalty. (One-upmanship is the art or practice of successively outdoing a competitor.)

Everyone does not strive to be the leader in the wolf pack. Some are consummate hunters or caregivers or jokesters, but each seems to gravitate to the role he does best. This is not to say there are not challenges to authority, position and status - there are. But each wolf's role begins emerging from playtime as a pup and refines itself through the rest of its years. The wolf's attitude is always based upon the question, "What is best for the pack?" This is in marked contrast to us humans, who will often sabotage our organizations, families or businesses, if we do not get what we want. (jokester - a person who enjoys telling or playing jokes.)

Wolves are seldom truly threatened by other animals. By constantly engaging their senses and skills, they are practically unassailable. They are masters of planning for the moment of opportunity to present itself, and when it does, they are ready to act.

Because of training, preparation, planning, communication and a preference for action, the wolf's expectation is always to be victorious. While in actuality this is true, only 10 percent of the time (or less), the wolf's attitude is always that success will come - and it does.

Ang Aking Panalangin

Panginoon pagpalain nyo po ako upang makatulong ako sa aking kapwa
Palakihin nyo po ang aking nasasakupan upang marami akong matulungan
Maging mabuting tagasunod nyo po ako upang hindi ako makasakit ng aking kapwa at hindi ako masaktan
Maging halimbawa po sana ako lagi ng inyong pagpapala.

Panginoon huwag nyo po sana akong bibigyan ng malaking bahay kung marami sa aking kapatid ay natutulog sa bahay na may butas na bubungan o sa kalsada na walang tiyak na masisilungan.
Huwag nyo po akong bigyan ng masarap na pagkain kung ang aking kababayan ay nakukutento na sa pagpag o limos ng kapitbahay.
Huwag nyo po ako bigyan ng magagandang damit kung ang aking kababayan ang di makapagpalit ng madungis at iisa nyang kasootan.
Huwag nyo po sana akong bigyan nga magarang sasakyan kung marami sa aking kapatid ang hindi man lang makabili ng pansapin sa kanilang talampakan.
Huwag nyo po sana akong bigyan ng malaking kumpanya kung sarili ko lang ang makikinabang at magpapasasa ng aking kayamanan. Huwag mong itulot na maging kapitalista ako na hindi kayang tugunan ang pangangailangan ng maliit kong manggagawa.

Ang panalangin ko Panginoon ay bigyan mo ko ng tama lang, tama lang para sa aking sarili at pamilya. Tama lang para makatulong ako sa aking kapatid. Makatulong, kesa ako ang tulungan. Ayokong maging mataas dahil baka hindi ko na maabot ang mga nasa ibaba. Ayokong masyado lumayo ang pagitan namin ng aking kapatid na hikahos dahil baka hindi ko na sila maabot. Hayaan mong nararamdaman ko sila para maramdaman kong IKAW ay aking laging kasama.